Duyurular

Cezaevlerindeki Aşırı Kalabalığın Azaltılmasına Yönelik Stratejiler Üzerine EL KİTABI, UNODC

HANDBOOK ON STRATEGIES TO REDUCE OVERCROWDING IN PRISONS

Son Çare Ölçütü Olarak Çocuğun Hapsedilmesi

Çocuk Hakları Sözleşmesi, çocuğu 18 yaşından küçük kişi olarak tanımlar. Diğer Birleşmiş Milletler dokümanları ise “genç (juvenile)” kavramını kullanır. Bu elkitabında ise değişmeli olarak “çocuk” kavramı kullanılmaktadır.
Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin 37 (b) bendinde “Hiçbir çocuk, özgürlüğünden kanunsuzca ya da keyfi olarak yoksun bırakılamaz. Çocuğun tutuklanması, gözaltına alınması ya da hapsedilmesi yasalarla uygunluk göstermelidir ve olabilecek en kısa süre için ve sadece son çare ölçütü olarak kullanılmalıdır” şeklinde şart koşulmuştur. Beijing Kuralları’nda yasalarla anlaşmazlığa düşen çocuklarla nasıl ilgilenilmesi gerektiğine ayrıntılı biçimde yer verilir. Cezai ehliyet yaşının çok küçük bir yaşta sabitlenmemesini, aklın duygusal, zihinsel ve düşünsel olgunluğu taşıması gerektiğini belirtir. Yasalarla anlaşmazlığa düşen çocukların adalet sisteminden dikkatlerinin dağıtılmasını ve mümkün olduğunca kapatmadan kaçınılmasını savunurlar.
En düşük cezai ehliyet yaşı ülkeden ülkeye önemli ölçüde değişmektedir. Çocuk Hakları Sözleşmesi’nin denetleme kurulu en düşük cezai ehliyet yaşının 10 yaşın altında olmasını çok düşük bulmakta ve düzenli olarak ülkelere, en düşük cezai ehliyet kapasitesinin 12 yaş veya üstü olarak belirlenmesini göz önünde bulundurmalarını talep etmiştir. Araştırmalar göstermektedir ki, gençler ne kadar uzun süre resmi adalet sisteminden uzak tutulursa, o kadar az cezasal aktivitelere devam etmektedirler, bilhassa hapsedilmiş gençlerde daha çok tekrardan suç işleme eğilimiyle karşılaşılmaktadır.
Doğum kayıtlarının olmadığı sistemlerde, sözde suç işleyen gençlerin tespit edilmesi engellenebilir ve 18 yaş altı olanlara yetişkin gibi davranılmasına ve cezai ehliyet yaşının altındakilerin cezai takibatına sebep olabilir.
Aşağıdaki ölçütler yasalarla anlaşmazlığa düşen çocukların hapsedilmesini azaltmaya yönelik olarak düşünülebilinir.
● Yönetmelikte cezai ehliyet yaşının yeniden gözden geçirilmesi ve uyguna yükseltilmesi.
● Doğum kayıt programlarının geliştirilmesi ve genç suçluların yaşlarının tespit edilmesi için etkili ölçümlerin bağımsız ve vasıflı kurumlar tarafından yapılmasının garanti altına alınması.
● Eskiden suç sayılan durumların yasalaşması; okulu asma, evden kaçma veya “anti-sosyal davranışlar” gibi ceza hukukunun dışındaki konuların ölçülmesi, aynı zamanda bu tip davranışların altında yatan sebeplere iyileştirici çerçevede hitap edilmesi.
● Çocuk kurbanların asla cezalandırılmaması.
● Hafif suç sayılan diğer tür davranışların yasallaşması ve böylece bu davranışlarda bulunan çocukların adalet sistemi sürecine konu olmamaları, çocukların yönetimsel prosedürlere ya da uygun programlara ilgilerinin çekilmesi.
● Gençler için adalet sistemlerinin ve suç işleyen çocuklara yapıcı biçimde karşılık veren cezalandırma politikalarının geliştirilmesi, çocuğun yararını teşvik etme ilkesiyle suç işlenmesinin sebeplerinin ve rehabilitasyon ihtiyaçlarının ele alınması.

Imprisonment of children as a measure of last resort

The Convention on the Rights of the Child defines a child as a person under the
age of 18. Other United Nations instruments use the term “juvenile”. This Handbook
uses that term interchangeably with “child”.
The Convention on the Rights of the Child, Article 37 (b) provides that “No child shall
be deprived of his or her liberty unlawfully or arbitrarily. The arrest, detention or
imprisonment of a child shall be in conformity with the law and shall be used only
as a measure of last resort and for the shortest appropriate period of time”. The
Beijing Rules include detailed rules on how to deal with children in conflict with
the law. They provide that the age of criminal responsibility should not be fixed at
too low an age level, bearing in mind the facts of emotional, mental and intellectual
maturity. They encourage the diversion of children in conflict with the law from
the criminal justice system and avoiding institutionalization to the greatest possible
extent.
The minimum age of criminal responsibility varies significantly between countries.
The monitoring body for the Convention on the Rights of the Child (CRC) considers
a minimum age of criminal responsibility below 10 years as being too low, and has
regularly requested countries to consider raising the minimum age of criminal capacity to 12 years or higher. Research indicates that the longer out of the formal justice system the less likely they are to continue with criminal juveniles are kept activity and, in particular, that high rates of recidivism are encountered among juveniles who have been imprisoned.

Where systems of birth registration are not in place, this can hinder the determination
of the age of young persons who are alleged to have committed an offence and could
lead to treating those below the age of 18 as adults and the criminal prosecution of
those who are below the age of criminal responsibility.

The following measures may be considered to reduce the imprisonment of children
in conflict with the law.

-Reviewing the age of criminal responsibility in legislation, and where appropriate increasing it.

 

-Improving birth registration programmes and ensuring that effective measures
are put in place to determine the age of young offenders by an independent
and qualified body.

-Decriminalizing status offences, such as truancy from school, running away
from home or “anti-social behaviour”, which could be subject to measures
outside criminal law, while addressing the underlying causes of such behaviour
within a rehabilitative framework.

-Never penalizing child victims.

-Decriminalizing other types of behaviour, considered to be minor offences,
so that children who commit such acts are not subjected to a criminal justice
process, but to an administrative procedure or diversion to a suitable
programme.

-Developing juvenile justice systems and sentencing policies that aim to respond
to children who commit offences constructively, addressing the causes of the
crime committed and rehabilitation needs, with full respect for the principle
of promoting the best interests of the child.

More is said on diversion and alternatives to imprisonment for children in conflict
with the law in chapter F, Alternatives to imprisonment.

 

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s